„Rzekł Pan Panu memu” Psalm 110:1

Bóg ukazał kólowi Dawidowi w widzeniu, że jeden z przyszych królów Izraela zostanie wywyższony na prawicę Bożą, i tym widzeniem Dawid bardzo się uradował, gdyż to ugruntowało jego wiarę w nastanie Królestwa Bożego, o którym mówili prorocy. Dawid w widzeniu usłaszał słowa Boga Izraela Jahwe, który powiedział do jego Pana, i przyszłego Mesjasza, aby usiadł po prawicy Bożej:

Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, Aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek pod nogi twoje! (Ps 110:1 Biblia Warszawska)

Król Dawid cieszył się wielką łaską u Boga i jemu Bóg uczynił obietnicę, że tym przyszłym władcą Królestwa Bożego będzie jego daleki potomek:

Złożył Pan Dawidowi niezłomną przysięgę, Której nie cofnie: Jednego z potomków twoich Osadzę na tronie twoim! (Ks. Psalmów 132:11 Biblia Warszawska)

Pod naciskiem trynitarnej teologii mesjańska przepowiednia Dawida o wywyższeniu króla Izraela na prawicę Bożą została w przekładach Biblii bałamutnie przetłumaczona, ponieważ podważa ona trynitarną teorię Trójcy. Trynitarni teolodzy twierdzą, że obaj panowie z Psalmu 110:1 są na równi Bogami. Tłumacze nie respektują rozróżnienia pomiedzy imieniem Bożym: „Jahwe“ (Strong H3068) oraz tytułem „Adon“ (Strong H113), jakie one posiadają w hebrajskim języku.
Hebrajski tytuł „adon” nie odnosi się w żadnym miejscu Biblii do Pana Boga, lecz zawsze do ludzkich dostojników, i ludzi wpływowych. Wywyższonym Panem Dawida nie miała być druga osoba Trójcy „Bóg-Syn”, ponieważ  natchnieni autorzy ST, dogmatu Trójcy ogłoszonego dopiero w 381 n.e. nie znali. Obietnica jaką Bóg dał Dawidowi, że jego potomek zsiądzie na tronie królestw Bożego nie została jeszcze do końca spełniona. Potomek Dawida Chrystus i król Izraela (Mt 21:9), został wywyższony i usiadł po prawicy Bożej (Ef 1:20), lecz jego wrogowie, którzy zmówili się przeciw Pomazańcowi Pańskiemu (Ps 2:2), nie zostali jeszcze położeni podnóżkiem pod jego stopy, i Królestwo Boże nie zostało jeszcze potomkowi Dawida przekazane;

” oczekując już tylko na moment, gdy Jego nieprzyjaciele legną jako podnóżek u stóp Jego. (Hbr 10:13, Biblia Warszawsko-Praska)

Tysiące lat oczekiwał naród Izraela na obiecanego Mesjasza i nie oczekiwał na jakiegoś Boga, który już od wieczności preegzystuje i rzekomo stworzył świat, lecz oczekiwali na Mesjasza Bożego, którego Jahwe Pan miał im wzbudzić spośród ich braci (Ks Izajasza 11:1-2), aby zbawił Izraela oraz wszystkie narody ziemi (Ks. Izajasza 49:6). Psalm 45 przedstawia przyszłego wodza Królestwa Bożego, jako najpiękniejszego spośród wszystkich ludzi:

Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich, wdzięk rozlał się na twoich wargach: przeto pobłogosławił tobie Bóg na wieki. (Ps 45:3, Biblia Tysiąclecia)

Przyszły władca królestwa Bożego i Pomazaniec Boży miał być wyjątkowym człowiekiem, który zostanie wywyższony ponad wszystkich królów świata, ponieważ jego pryncypia rządzenia będą zbudowane na zasadach Bożej miłości i sprawiedliwości:

Miłujesz sprawiedliwość, a nienawidzisz bezprawia; Dlatego pomazał cię Bóg… twój Bóg Olejkiem wesela jak żadnego towarzysza twego. (Ks. Psalmów 45:8 Biblia Warszawska).

Słowa: „Miłujesz sprawiedliwość, a nienawidzisz bezprawia”; odnoszą się do Mesjasza potomka Dawida, a nie do „Boga-Syna”, ponieważ Bóg jest i był zawsze sprawiedliwy i doskonały, natomiast Jezus Syn Boży został za umiłowanie sprawiedliwości i znienawidzenie bezprawia wywyższony na prawicę Boga Ojca. Namaszczenia Duchem Bożym przyszłego wodza królestwa Bożego dokonał Bóg Ojciec podczas chrztu Jezusa. Słowa: „Dlatego pomazał cię Bóg … twój Bóg”, dowodzą, że Pomazaniec Pański jest człowiekiem, którego Bóg namaścił swoim Duchem.  Nigdy żaden ziemski król nie został namaszczony olejem wesela przez samego Boga, lecz Jezus Chrystus został przez swojego Boga namaszczony Duchem Świętym (Mt 3:16-17). Ta natchniona wypowiedź nie pozostawia najmniejszej wątpliwości, że królewski Syn nie jest Bogiem. Wyrażenie: „jak żadnego towarzysza twego“ (Lis do Hebrajczyków 1:9) ukazuje, że królewski Syn Mesjasz jest człowiekiem, tak jak inni jego towarzysze królowie Izraela, którzy jednak nie rządzili sprawiedliwie i czynili bezprawie.
Uczeni w liście do Hebrajczyków z premedytacją zatuszowali kto jest kim, i kto do kogo mówi: czy Bóg do Boga, czy Pan do Pana? i tak pogmatwali kilka mesjańskich przepowiedni, aby wyszło na to, że Mesjasz jest Bogiem, którego Bóg namaścił swoim Duchem, i że ten Bóg na początku stworzył ziemię, i że temu Bogu inny Bóg Trójcy pozwala usiąść po swojej prawicy. Bóg Ojciec nie wywyższył innego Boga, lecz wywyższył swojego Pierworodnego Syna na swoją prawicę i w jego ręce powierzył władzę w przyszłym Królstwie Niebieskim. (Ew. Mateusza 22:29; Ew. Łukasza 21:27). Bóg Ojciec uczynił swego Pierworodnego Syna zrodzonego w Betlejem (Ks. Micheasza 5:1, Biblia Warszawska), Panem Niebieskiego Królestwa, i wywyższył go ponad wszelką władzę (List do Efezów 1:20-21) i rozkazał, aby wszyscy aniołowie jemu się kłaniali:

I znowu, kiedy wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niechże mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży. (List do Hebrajczyków 1:6, Biblia Warszawska)

Przyszłym Królestwem Bożym nie będzie władał „Bóg-Syn”, jak to zostało przekręcone , lecz królestwem Bożym będzie władał Syn Człowieczy, (Mt 25:31). W Psalmie 45 natchniony autor nazwał Bożego księcia i Pomazańca Bożego  „elohim” , co odnosi się do człowieka  Ew. Jana 10:34-35).

Jezus Chrystus, czyli Pomazaniec Pański jest najpiękniejszym spośród wszystkich synów ludzkich (Ps 45:3), dlatego Bóg Ojciec w jego ręce przekazał królestwo, i wywyższył go na swoją prawicę:

Niech ręka Twoja będzie nad mężem Twej prawicy, nad synem człowieczym, któregoś utwierdził dla siebie. (Ks. Psalmów 80:18, Biblia Tysiąclecia).

Prorok Daniel widział scenę wywyższenia Syna Człowieczego (Dan 7:14), lecz trynitarni teolodzy przekręcają te prawdę, i wmawiają światu, że Bóg Ojciec wywyższył drugą osobę Trójcy, „Boga-Syna. Prawdziwego Boga nie można wywyższać i powiedzieć do niego: „usiądź po mojej prawicy“, gdyż to byłoby poniżeniem i zniewagą Bożego majestatu. Bóg siedzi na własnym tronie, a nie na miejscu łaskawie wskazanym mu przez kogoś dostojniejszego. (Ks. Apokalipsy 4:2) Mesjańskie proroctwa mówią, że Bóg wywyższył swojego Syna zrodzonego w Betlejem i położy pod jego stopy wszystkich wrogów sprawiedliwości. Tłumacze o trynitarnej orientacji zaciemnili proroctwa mesjańskie i Mesjasza zrównali z Bogiem Jahwe, jakoby Dawid natchniony Duchem Świętym nauczał w Psalmie 110, o dwóch Panach Bogach. Pod wpływem trynitarnej teologii mesjański Psalm 110 uległ manipulacji, przez to, że Bóg Izraela Jahwe został zrównany z Mesjaszem. Wiele angielskich tłumaczeń wspiera to fałszerstwo, pisząc w obu przypadkach słowo „pan“ (Lord) dużą początkową literą, i sugerują czytelnikom Biblii, że obaj panowie z Psalmu 110 (Yahweh Strong 3068 oraz ladoni Strong 113) są na równi Bogami. Psalm 110:1 jest w Nowym Testamencie wielokrotnie cytowany i nigdzie syn Dawida Jezus nie został przez ewangelistów cytujących ten tekst nazwany Bogiem. Apostoł Piotr przemawiając do zgromadzonych w dniu Święta Tygodni powiedział, że Bóg Jezusa uczynił Panem i Mesjaszem:

Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem. (Dzieje Ap. 2:36, Biblia Tysiąclecia)

Bóg Ojciec nie wywyższył jakiegoś równego sobie Boga, lecz wywyższył człowieka, którego uczynił Panem i dziedzicem przyszłego świata i w jego ręce przekazał władzę sądzenia świata w dniu ostatecznym:

I dał mu władzę sądzenia, bo jest Synem Człowieczym. Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego. (Ew. Jana 5:27-28, Biblia Warszawska)

Wywyższenie Jezusa na prawicę Bożą ukazuje absurdalność trynitarnego dogmatu , jakoby po prawicy Boga Ojca siedziała druga osoba Trójcy „Bóg-Syn”. Jeżeli osoby Trójcy są sobie rzekomo równe, to absurdem, byłoby, aby jeden Bóg drugiego Boga wywyższał i posadzał po swojej prawicy. Nie może też jeden Bóg drugiego Boga Trójcy uczynić Panem, ponieważ Bóg jest najważszą instancją i nie ulega przemianom. Absurdem jest, aby jeden Bóg innemu Bogu Trójcy udzielał władzy sądowniczej nad ludźmi w dniu ostatecznym. Apostoł Paweł jednym tekstem obala trynitarną filozofię, i ukazuje prawdziwy stosunek pomiędzy człowiekiem Jezusem a Bogiem:

Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, (1 List do Tymoteusza 2:5, Biblia Tysiąclecia).

Że po prawicy Boga Ojca zasiada człowiek a nie Bóg, potwierdza.  Szczepan, który widział stojącego po prawicy Boga Ojca Syna Człowieczego:

I rzekł: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga. (Dzieje Ap. 7:55-56 Biblia Tysiąclecia)

Pismo mówi, że Jezus jest Pomazańcem Bożym, którego Bóg Ojciec wywyższył i uczynił dziedzicem i Panem przyszłego Królestwa Niebieskiego, i posadził go po swojej prawicy (List do Efezjan 1:19-21), gdzie przeto podziała się trzecia osoba Trójcy „Boga-Logosa”, jeżeli po prawicy Bożej siedzi Syn Człowieczy?  Czyżby po prawicy Bożej siedział Bóg, przez, którego rzekomo świat został stworzony? Jezus odpowiadając żydowskim kapłanom, którzy oskarżali go o bluźnierstwo, że czyni się równym Bogu, odpowiada również trynitarnym teologom, że on nie jest Bogiem, lecz Synem Człowieczym wywyższonym na prawicę Bożą:

Lecz Jezus milczał. A najwyższy kapłan rzekł do Niego: Poprzysięgam Cię na Boga żywego, powiedz nam: Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży? Jezus mu odpowiedział: Tak, Ja Nim jestem. Ale powiadam wam: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Wszechmocnego, i nadchodzącego na obłokach niebieskich, (Ew. Mateusza 26:63-64, Biblia Tysiąclecia)

Wywyższenie Syna Człowieczego przez Boga Ojca ponad aniołów, jest bezspornym dowodem, że on nie preegzystował od wieczności, jako druga osoba Trójcy Bóg-Syn, ponieważ byłby już od wieczności wyższy od aniołów, jako, że byłby od nich starszy i nie potrzeba by było, wywyższać go po jego narodzeniu w Betlejem. Kolejnym trynitarnym nonsensem demaskującym preegzystencję „Boga-Logosa” jako naukę ludzką jest fakt, że nigdy wcześniej do żadnego z aniołów Bóg nie powiedział że jest jego synem, przeto rodzi się więc pytanie?  Dlaczego Bog Ojciec uznał, że aniołowie powinni, zrodzonemu na ziemi Synowi Człowieczemu się kłaniać i oddawać mu hołd? Odziedziczenie imienia wyższego od aniołów przez Syna Człowieczego nastąpiło na postawie faktu, że Jezus jest zrodzony przez Boga Ojca na ziemi, jako człowiek z ludzkiej matki. Do nikogo poza Jezusem Bóg nigdy wcześniej nie powiedział, że jest jego Synem:

Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził? I znowu: Ja będę Mu Ojcem, a On będzie Mi Synem. (List do Hebrajczyków 1:5 Biblia Tysiąclecia)

Jeżeli Bóg nigdy wcześniej do żadnego anioła nie powiedział, że jest jego Synem, to skąd wzięła się druga osoba Trójcy „Bóg-Syn”?  Jeżeli Jezus jest Pierworodnym Synem zrodzonym w Betlejem, (List do Hebrajczyków 1:6, BW), to nie istnieje przeto żaden inny Pierworodny Syn, oprócz Jezusa zrodzonego na ziemi, i tę msesjańską obietnicę zrodzenia Mesjasza uczynił Bóg ojcom Izraela. Jeżeli obietnicę zrodzenie Syna-Mesjasza Bóg uczynił ojcom Izraela w Psalmie drugim wiersz sódmy, to nie odnosi się ona do zrodzenia Syna Bożego przed wszystkimi wiekami, ponieważ ojcowie Izraela nie istnieli jeszcze przed wszystkimi wiekami, dlatego ta obietnica odnosi sie do zrodzenia Syna Bożego w Betlejem:

I my zwiastujemy wam dobrą nowinę. Tę obietnicę, którą dał ojcom, wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa, jak to napisano w psalmie drugim: Synem moim jesteś, Dzisiaj cię zrodziłem.  (Dzieje Ap.  13:32-33, Biblia Warszawska)

Nie istniał „Logos-Bóg”, druga osoba Trójcy, to jest nauka ludzka wprowadzona do chrześcijaństwa przez katolickie sobory, którym przewodniczyli cesarze Rzymu. Chrystus Pan jest Pierworodnym Synem Bożym, lecz dopiero wtedy, gdy przez zrodzenie został wprowadzony na świat:

Kiedy zaś wprowadzał swego Pierworodnego na świat, wtedy polecił: Niech Mu oddają cześć wszyscy aniołowie Boży. (List do Hebajczykówr 1:6, Biblia Warszawsko-Praska)

Kolejnym faktem wykluczającym twierdzenie, że Chrystus jest Bogiem równym Ojcu, jest stwierdzenie natchnionego autora listu do Hebrajczyków, że Chrystus stał się zacniejszym od aniołów.

„Tem się zacniejszym stawszy nad Anioły, czem zacniejsze nad nie odziedziczył imię.”  (List do Hebrajczyków 1:4, Biblia Gdańska)

Na jakiej podstawie natchniony autor listu do Hebrajczyków odważa się porównywać rzekomą drugą osobę Trójcy „Boga Syna” że jest zacniejsza od aniołów?  O preegzystującej rzekomo od wieczności drugiej osobie Trójcy,  nie można powiedzieć, że jest zacniejszym od aniołów, jeżeli rzekomo od wieczności była już „Bogiem-Synem” i świat został przez nią stworzony. Czyżby Bóg i druga osoba Trójcy nie była przed rzekomą inkarnacją doskonała? Te niespójności wynikające z nieczystej nauki o Trójcy są w świetle Pisma Świętego absurdami. Autorowi listu do Hebrajczyków nauka o dwóch równych Bogach jest zupełnie obca, natomiast cytując  Psalm ósmy mówi: że Bóg Ojciec  wywyższył Syna Człowieczego ponad aniołów, ale także poddał mu dzieło swoich rąk:

Albowiem nie Aniołom poddał świat przyszły, o którym mówimy.  A świadczył ktoś na niektórem miejscu, mówiąc: Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz, albo syn człowieczy, iż go nawiedzasz?  Na małą chwilę mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go i postanowiłeś go nad uczynkami rąk twoich,  (List do Hebrajczyków 2:5-7, Biblia Gdańska)

Postanowienie Syna Człowieczego „nad dziełem rąk Bożych“ ukazuje absurdalność twierdzenia, że przez Syna Człowieczego świat został stworzony, jak to zostało sfałszowane w Lście do Hebrajczyków 1:2, co oznaczałoby, że Bóg postanowił nad dziełem swoich rąk kogoś, kto sam to dzieło na począku stworzył.

Napisane w Bez kategorii. Leave a Comment »

Formuła Chrztu świętego w imię Trójcy

Formuła Chrztu świętego w imię Trójcy zapisana w ewangelii Mateusza jest puźniejszym dopiskiem. Najnowsze badania potwierdzają, że ta trynitarna formuła nie występuje w pismach patrystycznych z przed czwartego wieku po Chrystusie. Oryginalne manuskrypty ewangelii Mateusza w języku hebrajskim, o których pisze Papiasz zostały zniszczone z powodu nowej polityki religijnej po soborze Nicejskim (325). Nowe manuskrypty ewangelii Mateusza w języku greckim, pochodzące już z okresu po nicejskim są niewiarygodne,  ponieważ występująca w nich trynitarna formuła (28:19) jest wpośród wszystkich apostolskich pism NT dosobniona. Niewiarygodność tej formuły z ewangelii Mateusza zbudza fakt, że w księdze Dziejów Apostolskich ta formuła chrztu w imię Trójcy nie została ani raz wymieniona, a uczniowie, którym Chrystus Pan przed swoim wniebowstąpieniem, rzekomo rozkazał chrzcić wszystkie narody w “Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, wcale tego polecenia nie przestrzegają.
Zachowanie uczniów dowodzi, że ta trynitarna formuła była apostołom nieznana, i jest nieprawdopodobne, aby uczniowie mogli nie wypełnić tak rzekomo ważnego ostatniego polecenia Pana Jezusa. Nakaz Chrystusa, aby chrzcić wszystkie narody w „Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, nie został przez pierwotny chrześcijański zbór nigdzie zastosowany. Analizując zachowanie uczniów Chrystusa w tej kwestii dochodzimy do szokującego odkrycia, że Piotr po swoim kazaniu, które wygłosił w dzień zielonych świąt i w dniu zesłania Ducha św.  polecił ochrzcić trzy tysiące wierzących, jednak nie wdług formuły z Mateusza 28,19, lecz w imię Jezusa Chrystusa:

A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego. (Dzieje Ap. 2,38, Biblia Warszawska)

Chyba nikt nie odwarzy się oskarżyć Piotra, że postąpił samowolnie in zamiast według rzekomej trynitarnej formuły rozkazkazał wielką rzeszę ludzi ochrzcić „w imię Jezusa“ a nie według trynitarnej formuły. Niedługo po święcie Tygodni Piotr został posłany do domu Korneliusza, który razem ze swoją rodziną przyjął chrzest, i tym razem Piotr polecił ochrzcić dom Korneliusza w imię Jezusa:

Wtedy odezwał się Piotr: Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my? I rozkazał ochrzcić ich w imię Jezusa Chrystusa. Potem uprosili go, aby zabawił <u nich> jeszcze kilka dni.  (Dzieje Ap. 10:47-48 Biblia Tysiąclecia)

Postępowanie Piotra dowodzi, że nie otrzymał on polecenia, od Pana Jezusa, aby wierzących chrzcić w „imię Ojca Syna i Ducha Świętego“. Apostoł Piotr nie jest w swoim postępowaniu odosobniony, ponieważ tak samo postępuje Filip, który chrzcił w Samarii w imię Pana Jezusa:

Lecz gdy uwierzyli Filipowi opowiadającemu o królestwie Bożym , chrzcili się w imię Jezusa Chrystusa meżczyźni i niewiasty. (Dzieje Ap. 8:12 Biblia Warszawska).

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że apostołowie chrzcili wyłącznie w imię Jezusa, i to potwierdza apostoł Paweł, który polecił przechrzcić uczniów Jana Chrzciciela, ponieważ oni byli ochrzeczeni chrztem Janowym a nie w imię Jezusa. Przechrzczenie uczniów Jana Chrzciciela przez apostoła Pawła dowodzi, że chrzest przyjęty i udzielony „w imię Jezusa“ jest jedynie obowiązujący i prawdziwy:

«Jan udzielał chrztu nawrócenia, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Tego, który za nim idzie, to jest Jezusa» – powiedział Paweł. Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa,  (Dzieje Ap. 19: 4-5 Biblia Tysięclecia)

Nie istnieje w Nowym Testamencie ani jeden przykład zastosowania przez apostołów trynitarnej formuły chrztu. Ten fakt potwierdza również, że trynitarna nauka nie była w gminie apostolskiej znana. Uczniowie po wniebowstąpieniu Zbawiciela z wielką mocą głosili Ewangelię i dokonywali wielkich czynów, a to wszysto czynili tylko w imię Pana Jezusa:

W imieniu Jezusa uzdrawiali wszystkie choroby:
«Nie mam srebra ani złota – powiedział Piotr – ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź ! » (Dzieje Ap. 3,6)

W imieniu Jezusa jednali ludzi z Bogiem:
„Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!” (2 List do Kor. 5,20)

Apostołowie kazali Ewangelię w imieniu Jezusa:
I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu”  (Ew. Łukasza 24:47 Biblia Gdańska)

Jeden Chrystusowy i Apostolski chrzest

„Jeden Bóg, jeden Pan Jezus i jeden chrzest”   (List do Efezów 4:5)

Jeżeli Paweł mówi, że jest tylko jeden chrzest, to należy postawić pytanie: „jaki chrzest miał na myśli apostoł Paweł, pisząc do Kościoła w Efezie, że jest tylko jeden chrzest? Czy ten chrzest w imieniu Pana Jezusa? Czy ten chrzest, który został w IV wieku  przez kościelnego skrybę  zmanipulowany? Na wyznanie wiary w czasie chrztu w imieniu: „Przenajświętszej Trójcy“, jako warunku zbawienia, nie mamy ani jednego wiarygodnego dowodu w Piśmie Świętym:

„Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego”  (Ew. Jana 20:31 Bibllia Tysiąclecia)

Wyznania wiary w trójjosobowego Boga jako warunku zbawienia apostołowie od nikogo nie wymagali, ani nie chrzcili nikogo w imię Trójcy, lecz chrzcili wszystkich w imię Chrystusa (Dzieje Ap 2:38; List do Galatów 3:27). Katolicką formułę chrztu zaczęto praktykować dopiero w V wieku, po soborze w Kostantynopolu (481).

A wszystko, cokolwiek czynicie w słowie albo w uczynku, wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przezeń. (List do Kol 3:17, Biblia Gdańska).

Okolicznścią potwierdzającą, że trynitarna fraza z ewangelii Mateusza jest puźniejszą interpolacją jest fakt, że wszystkie manuskrypty z pierwszych trzech wieków, w wyniku nowej państwowej religijnej polityki cesarza Konstantyna uległy zniszczeniu, natomiast najstarsze manuskrypty „Sinaitic Sariac” oraz „Latin Manuscript”, tych końcowych stron ewangelii Mateusza nie posiadają wcale, ponieważ zostały usunięte.  Posiadamy czterech naocznych świadków ewangelicznej działalności Apostolskiego Kościoła,  i tylko w jednej księdze Mateusza występuje trynitarna formuła (Mat 28.19), która nie została nigdzie więcej powtórzona. O tej formule Trójcy nie pisze Marek, ani Łukasz, ani też Jan, ani też apostoł Paweł. Posiadamy natomiast wystarczająco dużo dowodów wewnętrznych z innych apostolskich pism, świadczących zdecydowanie przeciw trynitarnej formule. Świadectwa apostołów w tej kwestii są spójne i przekonują każdego studiującego Pismo Święte, że trynitarna formuła w Ewangelii Mateusza jest wtrętem nie pochodzącym od Chrystusa.

Napisane w Bez kategorii. 1 Comment »